لابه كردندى كه اى محبوب حق‏

اى شده از جان و دل مجذوب حق‏

از چه رو دست دعا را بسته‏ اى‏

اين دل محزون ما بشكسته‏ ای   ‏

اى كليم طور عشق و طور جود

اى يگانه گوهر بحر وجود

كن دعا اى آن كه لطفت گشته كار

تا به ما رحمى نمايد كردگار

دست حاجت برد سوى حق كليم‏

با خلوص نيت و قلب سليم‏

در دعا شد غرق و با حق راز گفت‏

حاجت مردم به بى‏ انباز گفت‏

كاى كريم دلنواز و دل فروز

امتم گشته ز قحطى تيره روز

وحى آمد سوى موساى كليم‏

از حريم حضرت ربّ رحيم‏

مر سخن‏چينى ميان امت است‏

كز گناهش بسته باب رحمت است‏

بار سنگين گناهش چون جبال‏

دفترش سنگين پر از وزر و وبال‏

از منش شرمى نباشد آن عنود

اوست مانع در طريق لطف و جود

بايدش بيرون رود آن نابكار

تا بريزد آبرويش آشكار

بعد از آن باران رحمت دررسد

پس زمان رنج و محنت سررسد

كرد موسى سوى امت اين خطاب‏

كاى گرفتاران رسيد از حق عتاب‏

مر عتابى كو بكاهد جان و تن‏

میزند آتش به قلب مرد و زن‏

هان يكى آلوده‏ دامن از گناه‏

مجرم و عاصى و پست و روسياه‏

در ميان جمع ما بنشسته است‏

از خداى خود دلش بگسسته است‏

تا بود در بين مردم آن لئيم‏

كى دهد باران خداوند كريم‏

حاليا میگويمش اى پست دون‏

اى خبيث و مفسد و خوار و زبون‏

خيز از جاى اى پليد بد دهان‏

مر خلايق را زقحطى وارهان‏

چون گنهكار اين شنيدى از كليم‏

كو بود مطرود درگاه رحيم‏

از گناه او نمیبارد سحاب‏

جوب‏ها و چشمه‏ ها خالى زآب‏

پيش خود گفتا اگر بيرون روم‏

از ميان مردمان يكسو شوم‏

بر همه روشن شود بودم پليد

از من آنان را چنين قحطى رسيد

میدهندم صد شكنجه صد عذاب‏

با شماتت میكنندم ردّ باب‏

خارج از بزم سلامت میشوم‏

تيرباران از ملامت می‏شوم‏

بهر حلّ مشكل خود زين امور

بايدم توبه به درگاه غفور

باب رحمت را ببايد در زنم‏

در هواى لطف جانان پر زنم‏

خواهم از او تا ببخشد بنده‏ اش‏

بنده افسرده شرمنده‏ اش‏

سر به‏ زير افكند و اشك ازديده ريخت‏

بر گناهش شبنم توبه بريخت‏

كاى خدا اى نااميدان را اميد

اى شبم از لطف تو صبح سپيد

اى خطاپوش و كريم و دل‏نواز

باب رحمت را به رويم كن تو باز

از گناهم درگذر اى عين جود

اى زتو برپا همه غيب و شهود

من ندارم غير لطفت تكيه‏ گاه‏

اى كريم و اى رحيم و اى اله‏

اى به سوى لطف تو دستم دراز

چاره‏ اى نبود مرا اى چاره ساز

هم‏زمان با توبه‏ اش باران رسيد

همچو دريا لطف حق آمد پديد

گفت موسى كاى خداى مهربان‏

كو گنهكار او نرفتى از ميان‏

حق بگفتا اى مرا تنها كليم‏

اى تو را ايمان و اخلاص از قديم‏

او به ما برگشت و شد عبدى منيب‏

ما شديم او را خداوندى مجيب‏

عذر او كردم قبول و پاك شد

روحش از بار گنه چالاك شد

گفت يارب مر چه باشد نام او

آنكه پر كردى ز رحمت جام او

تا كه بشناسم من او را از وفا

گيرد از ديدار او قلبم صفا

حق به او گفت اى كليم پر زشور

اى دلت از لطف من درياى نور

تا كه بُد آلوده‏ دامن آن شرور

من به كس ننمودمش اى روح طور

حاليا كو توبه كرد از سوز دل‏

شب گذشت و دررسيدش روز دل‏

من سخن چينى كنم از بهر او؟

وز بدى هايش كنم من گفتگو؟

نام او را فاش سازم اى كليم؟

اين بود هيهات از رب كريم‏