خیمه

مرا در دل بود نور جمالى‏

كز او پيداست عشق لايزالى‏

مر آن نوراست كانون حقايق‏

اشارات و رموز و هم دقايق‏

گمان دارم كه از آيات حقّ است‏

جمال عشق در مرآت حقّ است‏

كنارش هرچه باشد هست ناچيز

عجب نورى‏ است آن نور دل‏آويز

زدل پرسيدم اين نور جلى چيست‏

بگو اين گوهر يكدانه از كيست‏

جوابم داد جز او در جهان نيست‏

به غير حرف او حرفى ميان نيست‏

بدو گفتم بگو نامش زاحسان‏

كه از يادش شود دلشاد انسان‏

بگفتا نام نيكش حيدر آمد

كه هستى چون غلامش بر درآمد

شهى كز منزلت قدرش عظيم است‏

همان كو روح قرآن كريم است‏

وجودش چشمه آب حيات است‏

چو او سرور كه اندر ممكنات است‏

نه سلطانى او در مركز خاك‏

كه شاهى اش بود تا بام افلاك‏

هم او آئينه ذات الهى‏

و يا مظهر صفاتش را كما هى‏

سپه‏دار نبى در روز پيكار

سپاه علم را سردار و سالار

چو او در بزم جانان فرد نبود

اسير عشق او را درد نبود

على‏ «مسكين» بر اين در خادم تو

بود او زنده از عشق و دم تو